Να σας πω μια ιστορία; (επιστολή συναδέλφου)

Ένα ζήτημα της εποχής μας είναι ο τρόπος αντίστασης σε τούτη τη λαίλαπα που δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Δρόμοι υπάρχουν. Επιλέγεις και πας. Αναδύεται σοβαρότατο το (ηθικό) δίλημμα μεταξύ της αποκλειστικά ατομικής (και κατ’ επέκταση οικογενειακής) σου ευημερίας από τη μία και του υπολογισμού του κοινωνικού γίγνεσθαι στην εξίσωση της ευημερίας σου από την άλλη. Το περιγράφει εξαιρετικά ο Μίλλερ στο «Ήταν όλοι τους παιδιά μου» και «Το τίμημα» λαμβάνοντας διακριτικά μια θέση. Ακόμα και τούτος ο γίγαντας των γραμμάτων διστάζει ξεκάθαρα να λάβει θέση υπέρ ή κατά και ο Αναγνωστάκης περιμένει ακόμα στην «Απόφασή» του να απαντήσουμε. Να και ο λόγος που γράφω αυτό το άρθρο. Να φανερώσω πως μια προσωπική ιστορία αναδεικνύει μεγάλο μέρος του δράματος που ζούμε. Επικαλούμαι την ευστροφία σας και την μαχητικότητά σας να δείτε με θάρρος μέσα από την «ομίχλη των καιρών» τα σημεία που μας αρρωσταίνουν ακόμα.

Η ιστορία ξεκινά τον Σεπτέμβριο του 2017. Ονομάζομαι Σπυριδούλα Καλφούντζου. Το επάγγελμά μου είναι νηπιαγωγός. Τα τελευταία χρόνια εργάζομαι στο 1ο Νηπιαγωγείο Αγρινίου. Υποστηρίζω τη δια βίου μάθηση και ως εκ τούτου έχω αποκτήσει ένα ευπρεπές βιογραφικό.  Σε συνάντηση, λοιπόν, των νηπιαγωγών με τη σχολική σύμβουλο της 65ης  Περιφέρειας στις 6 Σεπτεμβρίου,  μου ανακοινώθηκε, ενώπιον όλων των συναδέλφων, από τον Δ/ντή Εκπαίδευσης  Αιτ/νίας,  η τοποθέτησή μου ως μέλος τριμελούς επιτροπής με αρμοδιότητα τις εγγραφές στα νηπιαγωγεία. (Π.Δ. 79, αρθρ.6, παρ3.) Κάπου εκεί στο κοινό παρενέβη μια συνάδελφος ζητώντας τον λόγο που τοποθετήθηκα εγώ. Ακολούθησε έντονος διάλογος μεταξύ της εν λόγω κυρίας και του Διευθυντή, χωρίς κάποια ουσιαστική κατάληξη.

Λίγο μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς, η σχολική σύμβουλος ζήτησε τη θέση μου ως μέλος της επιτροπής προκειμένου να ληφθούν αποφάσεις για δυο νηπιαγωγεία. Της απάντησα πως τυπικά δεν μπορώ ακόμα να βοηθήσω. Εκείνη με διαβεβαίωσε πως, το έγγραφο ορισμού μου είναι υπογεγραμμένο και ας προχωρήσουμε στη σχετική συζήτηση. Έτσι κι έγινε.

Στις 8-10-17 ενημερώθηκα από τον Δ/ντή Εκπαίδευσης ότι άλλαξε η απόφαση της Περιφερειακής Διεύθυνσης και κατόπιν παρέμβασης συναδέλφου μου, αντικαταστάθηκα και τη θέση μου πήρε η ίδια.

Εδώ αξίζει να αναφερθούν τα εξής: Η συνάδελφος που παρενέβη στη συζήτηση άνηκε σε συνδυασμό προσκείμενο στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (ερα-Συνεργαζόμενοι) και η συνάδελφος που με αντικατέστησε ομοίως. Προσωπικά σε όλη μου την καριέρα δεν έχω ταχθεί με το μέρος κάποιας κομματικής οργάνωσης. Ας σημειωθεί εδώ ότι το κυριότερο επιχείρημα των δύο αυτών στελεχών του συνδυασμού «ερα-Συνεργαζόμενοι» ήταν ότι έπρεπε να αντικατασταθώ, διότι όφειλα να σεβαστώ την αρχαιότητα της αντικαταστάτριάς μου (!!). Ας σημειώσω, ώστε να προλάβω εκείνους που θα προβάλουν ως (λογικό) επιχείρημα τα παραπάνω χρήματα, ότι η διοικητική αυτή θέση, δεν έχει κανένα οικονομικό όφελος, αλλά απλά περισσότερες ευθύνες.

Η ιστορία συνεχίζεται ως εξής: Στέλνω ερώτημα στο σύλλογό μας για την αναίτια αντικατάστασή μου. Ο σύλλογος τάσσεται υπέρ μου (αρ. πρ.48/29-10-2017)  και  μου αναφέρει πως με στηρίζει  σε κάθε ενέργειά μου από τη στιγμή που η δεύτερη απόφαση δεν είναι αιτιολογημένη.
Σημειωτέον πως στο διάστημα αυτό έγιναν εκλογές του Συλλόγου και ο συνδυασμό που υποστήριζαν δεν εξελέγη. Δεν γνωρίζω αν έπαιξαν ρόλο όσα είχαν διαδραματιστεί μεταξύ εμού και των μελών αυτού του συνδυασμού, αλλά είμαι σε θέση να γνωρίζω τη φανερή δυσαρέσκεια των συναδέλφων μου για την οργισμένη παρέμβαση της συναδέλφου και την αναιτιολόγητη αντικατάστασή μου. Ίσως αυτή να εκφράστηκε και εκλογικά.
Έχοντας, λοιπόν, την έμπρακτη στήριξη των συναδέλφων μου –τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους – στέλνω επιστολή διαμαρτυρίας στον Περιφερειακό Διευθυντή Π.Ε. Δ.Ε. Δυτικής Ελλάδας καλώντας τον  να αιτιολογήσει την   αντικατάστασή μου και να παραμείνει η ισχύς του αρχικού εγγράφου.

Η αιτιολογημένη απάντηση που ζήτησα είναι απλά έκφραση ενός συνταγματικού δικαιώματος, που όλοι έχουμε, και εκφράζεται στο άρθρο 20 του Συντάγματος : «1. Kαθένας έχει δικαίωμα στην παροχή έννομης προστασίας από τα δικαστήρια και μπορεί να αναπτύξει σ’ αυτά τις απόψεις του για τα δικαιώματα ή συμφέροντά του, όπως νόμος ορίζει. 2. Tο δικαίωμα της προηγούμενης ακρόασης του ενδιαφερομένου ισχύει και για κάθε διοικητική ενέργεια ή μέτρο που λαμβάνεται σε βάρος των δικαιωμάτων ή συμφερόντων του».

Η επιστολή μου εστάλη στις 1.11.2017 και ο Περιφερειακός μου απάντησε στις 8.11.2017. Μυστήριο, όμως, παραμένει το εξής : η διεύθυνση του σχολείου στην επιστολή του ήταν λάθος, με αποτέλεσμα να λάβω την απάντηση του στο χώρο εργασίας μου στις 13.12.2017. Ακόμα απορώ πως ένα δημόσιο όργανο (Περιφερειακός)  δεν έχει τη σωστή διεύθυνση των σχολείων που τον αφορούν.

Η απάντηση του ήταν η εξής :

«…Η ανακοινοποίησή του με αριθμό πρωτ. Φ.1/ΚΠ/8129/31-08-2017 εγγράφου της Υπηρεσίας μας και η αντικατάσταση σας ως μέλος της ως άνω επιτροπής δεν έγινε με πρόθεση την προσβολή προσωπικότητάς σας και την αμφισβήτηση των ικανοτήτων σας ως εκπαιδευτικού κλάδου ΠΕ 60, αλλά με γνώμονα την αξιοκρατικότερη επιλογή βάσει του κριτηρίου της αρχαιότητας στην υπηρεσία».

Το Π.Δ. 79/2017 στο άρθρο 6 και παρ. 3, δεν αναφέρει πουθενά ως κριτήριο την αρχαιότητα των υποψηφίων! Από τη στιγμή που αντικαθίσταμαι, με την λήψη υπόψη εκ του Περιφερειακού Διευθυντή της αρχαιότητας ως προϋπόθεση ορισμού, συστέλλεται αυθαιρέτως το πεδίο εφαρμογής του νόμου, από κάποιον που δεν έχει τη νομιμοποίηση, καθώς τα προεδρικά διατάγματα δεν εκδίδονται από τον εκάστοτε Περιφερειακό Διευθυντή, με άμεση νομική συνέπεια να μην μπορεί να μεταβάλλει το περιεχόμενό τους. Οφείλει απλά να μεριμνεί για την νόμιμη τήρησή τους.

Εντούτοις ανταπάντησα στον Περιφερειακό Διευθυντή στις 29.12.2017 .

«Με κατάπληξη διαπιστώνω, με το τελευταίο έγγραφο-απάντησή σας, ότι καταχραστήκατε τη δυνατότητα που σας παρέχει ο Νόμος, καθότι το όψιμο κριτήριο της αρχαιότητας- άξιον απορίας για ποιόν λόγο δεν υπήρχε όταν τοποθετήσατε εμένα στην ίδια θέση- είναι πασιφανές ότι επιλέχθηκε απλά και μόνο για λόγους σκοπιμότητας … Με γνώμονα την αξιοκρατικότερη επιλογή θα μπορούσατε κατά την αρχική τοποθέτησή μου να «ονομάσετε» οποιοδήποτε κριτήριο αξιολόγησης, κάτι το οποίο δεν προβλέπει βεβαίως το Προεδρικό Διάταγμα Π.Δ. 79 στο αρθρ.6, παρ3, το οποίο θα έπρεπε να γνωρίζετε.

Έχοντας στο πλευρό μου το σύλλογο Εκπαιδευτικών Αγρινίου- Θέρμου, δυνάμει της από 29-10-2017, αρ.πρωτ. 48 απάντησής του, σας καλώ να επαναφέρετε την αρχική τοποθέτηση και να αποκατασταθώ πλήρως, ούτως ώστε να αρθεί η προσβολή της προσωπικότητάς μου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, άλλως θα προβώ στις προσήκουσες νόμιμες ενέργειες…».

Απάντηση καμία ως τώρα. Σήμερα είναι 6 Φεβρουαρίου 2018. Έδωσα αρκετό χρόνο, καθώς ήλπιζα πως θα υπάρξει απάντηση, αλλά μάταια.

Για αυτόν το λόγο δημοσιεύω σε τούτο τον χρόνο αυτό το άρθρο.

Λογικά θα αναρωτηθείτε για ποιον λόγο δεν κινήθηκα νομικά. Αρχικά, ήταν αυτή η πρόθεσή μου, αλλά μόλις έμαθα ότι το κόστος έναρξης διοικητικής δίκης κοστίζει σχεδόν όσο ένας μισθός, ότι ίσως πάρει αρκετό καιρό και με το δεδομένο ότι δεν πρόκειται για κάποια θέση που σε πληρώνει καλύτερα (δεν υπάρχει διεκδίκηση οικονομικού οφέλους), η ζυγαριά έγειρε στη μη υποβολή προσφυγής.

Κι η απόκριση δεν ήρθε. Ούτε θα έρθει. Όχι γιατί με αγνοούν οι αρμόδιοι, αλλά γιατί ακριβώς γνωρίζουν. Επαφίενται στην σιωπηρή μου αγανάκτηση, που με τον καιρό θα γίνει απλά μια διήγηση σε εορταστικά μεσημεριανά τραπέζια, όταν η συζήτηση φέρνει την εποχή στην κρίση των συνδαιτυμόνων. Επαφίενται (το υποκείμενο στην ελεύθερη κρίση έρμαιο) στη δική μου σιωπή. Στη δική σου, στη δική του, στη δική μας, στη δική σας, στη δική τους. Κι έτσι πηγαίνει μπροστά ετούτος ο τόπος : με επικλήσεις στο συναίσθημα και με το σταυρό στο χέρι, με μετριότητες, με αυτάρεσκες τελειότητες, με κόμματα και τελείες σε λάθος θέση, με μια σιωπηρή αγανάκτηση.

Προσπάθησα τουλάχιστον να μην μείνω σιωπηρή. Όχι για να φανώ στον κόσμο της πόλης μας και στους συναδέλφους μου κάποια σπουδαία που διεκδικεί και αντιστέκεται. Η διεκδίκηση και η αντίσταση θέλουν σιωπή και υπομονή, κι όχι τέτοιου είδους άρθρα (ή δακρύβρεχτες απειλές ότι μάχομαι και γι’ αυτό πρέπει να τιμηθώ με μια θέση). Απλά σας τα καταθέτω να γνωρίζετε πως τίποτα δεν άλλαξε μέσα στα χρόνια. Απλά πλέον έχουμε συνείδηση της καταστροφής μας.

Το μόνο που μπορώ να υποσχεθώ είναι να συνεχίσω να κάνω όσο καλύτερα τη δουλειά μου. Να ετοιμάσω ψυχές με περιέργεια να μάθουν, με διάθεση να συνεργάζονται και να βοηθιούνται, με θάρρος να στέκονται στα δικά τους πόδια και με ήθος να δημιουργούν. Κι αν έχετε κάποιον άλλο τρόπο αντίστασης, παρακαλώ καταθέστε τον μου. Εγώ, ως τότε θα έχω το νου μου στο παιδί, «γιατί, αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα». Κι ας συνεχίσουν οι κάθε λογής Κλαύδιοι και Γερτρούδες να παλεύουν με φαντάσματα μιας εποχής που θα τους πνίξει.

 

Η Νηπιαγωγός

Σ.Καλφούντζου

0 Σχόλια

Σχόλια

© 2018 Σύλλογος Εκπ/κών Π.Ε. Αγρινίου - Θέρμου. Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

Συνδεθείτε στον λογαριασμό σας

Ξεχάσατε τα στοιχεία σας;